خداوندا ممنونم که نمی توانم بدی آدم ها را در دلم نگه دارم. ممنونم که می توانم زود ببخشم. ممنونم که حتی در اوج عصبانیت هم فقط چند دقیقه کافیست تا آرام شوم. ممنونم که زود دستت را میگذاری روی قلبم و در گوشم میخوانی: «آرام باش؛ تمام می شود؛ من هستم؛ تو فقط مال منی؛ باشد؟» خداوندا همه این ها را تو در وجودم قرار دادی که اگر از نعمتت نبود، تا به این حد نمی توانستم صبر کنم. خداوندا؛ معبود من؛ می شنوی؟ من در گوشی نمی گویم؛ فریاد میزنم؛ بلند می گویم از اینکه حمد و سپاس فقط مخصوص توست..

- میدونی عروس؛ عشق مثل جنگ می مونه؛ شروع کردنش آسونه؛ تموم کردنش سخته؛ فراموش کردنش محال. تو بگو عروس. تو که درس دکتری خوندی؛ این چه زخمیه زخم عشق؟ که عمری هم ازش بگذره باز تازه می مونه. عفونی میشه، می خشکه، می افته، اما باز دوباره سر باز می کنه. بگو. تو کتابای شما، مرهمی واسه این درد نیست؟ - نه، نیست. هیچ بارونی نمی تونه رد پاشو بشوره از دل آدم.. شهرزاد/فصل دوم/قسمت پانزدهم

صبحانه را که آنقدر غرق فیلم بودیم نفهمیدیم چه خوردیم و آخرش هم دست نخورده همه چیز را برگرداندیم سر جایش. بعد هم دوست صمیمیِ آدم کنارش باشد دیگر فَکش لحظه ای بی کار نمی ایستد که! مدام در حال حرف زدن و خندیدن و بالا و پایین پریدن است و ما هم خوب که همه انرژی مان ته کشید و ضعف دلمان را برد گفتیم چه درست کنیم که دلی از عزا دربیاوریم؟ و خب نتیجه یک ساعت و نیم آشپزی دو نفره بنده و دوست جانِ گرام شد اینی که می بینید و جای شما هم بسیار خالی.

بچگی را به خاطر ندارم اما از زمانی که تنوع اسامی آدم ها برایم به چشم آمد، نام کوچکم را دوست داشتم. نه یک دوست داشتن معمولی، که خیلی زیاد. کم نبودن علاقه ام را از جهتی گفتم که چون این نام از آن هایی ست که زیاد شنیده می شود و به علاوه به گمانم قبلا گفته بودم که اگر در جمع بزرگی از اقوام ما این اسم را صدا بزنید، چندین و چند سر همزمان به طرفت می چرخند و همین ها باعث شده یک طور هایی شنیدنش برای برخی عادی بشود. اما برای من هیچگاه عادی نشد. آنقدر که خاص بودنش به کنار، حتی تک بودنش را میان بسیاری از هم نام هایم حس می کردم. امروز هم یک دوستی میان مطالعه هایش برایم این پیام را فرستاد و نمی دانید چقدر چقدر چقدر علاقه به نامم که اصلا کم نبود را بیشتر و بیشتر کرد. از حق فرزند بر گردن پدر و مادر این است